Biographies

English

	گوتليب دايملر(Gottlieb Daimler)
	سالهاي نخستين گوتليپ دايملر در 17 مارس 1834 در شورندورف(Schorndorf) به دنيا آمد.علاوه برتحصيلاتش در مدرسه لاتين شورندوف وي به كلاس طراحي هم مي رفت.اين كلاس فقط روزهاي يكشنبه برقرار بود.شركت دايملر در اين كلاسها دليلي بر علاقه وي به مهندسي است. در 1848 وي يك دوره كارآموزي به عنوان تفنگ ساز تحت نظارت استاد فني ريدل (Riedel)‌ گذراند و با ساختن موفقيت آميز يك هفت تير دولول آن را به پايان رساند.بعد از دوره اي كه وي در خارج از كشور مهندسي مكانيك خواند از سال 1857 تا 1859 به كالج فني اشتوتگارت مي رفت. در پايان سال 1863 و پس از به عهده گرفتن مشاغل فني متعدد، وي مدير كارخانه مهندسي مكانيك برودرهاوز (Bruderhaus ) در رويتلينگن (Reutlingen) شد، جاييكه ويلهلم مايباخ (Wilhelm Maybach)را نيز در سال 1865 ملاقات كرد. در 9 نوامبر 1867 وي با اما كورتز(Emma Kurtz) اهل مالبرون(Maulbronn) ازدواج كرد. قبل از اينكه در سال 1872 وي به شركت اتو اند لانگن (Otto and Langen) در كارخانجات موتورسازي دويتز (Gasmotorenfabrik Deutz) بپيوندد در سال 1869 به عنوان مدير كارگاه يك شركت مهندسي مكانيك در كارلزروهه (Karlsruhe) فعاليت مي كرد. وي در اتو اند لانگن (Otto and Langen) به عنوان مدير فني تا سال 1882 كه از آنجا رفت فعاليت مي كرد. در آنجا بود كه وي با اصل چهارمرحله اي كه توسط اتو (Otto) بنيانگذاري شده بود آشنا شد. كارگاهي در كانشتات (Cannstatt) درسال 1882 يك ويلاي 75000 ماركي در توبنهايمشتراسه (Taubenheimstrasse) در كانشتات (Cannstatt) خريد كه مي توانست مبلغ آن را با كار در دويتز بپردازد و از اين موضوع كه به واسطه شركت انجام شده بود خوشنود بود. يك گلخانه در باغ وسيع ويلا بود كه دايملر بلافاصله يك ساختمان آجري به آن اضافه كرد تا تبديل به يك كارگاهش كند. وي همچنين مسيرهاي باغ را نيز عريضتر كرد تا رفت و آمد خودروها را امكان پذير سازد. طرح اوليه دايملر ساخت موتورهاي صرفاً بنزيني و استفاده از آنها براي به حركت درآوردن هر نوع وسيله حمل –روي زمين، روي آب و درهوا – بود.او به تكنولوژي چهارمرحله اي اتو (Otto) به عنوان پايه اي براي موتورهايش رجوع نمود.اگرچه سازو كار پيچيده احتراق موتور ، شامل موتورهاي پرسرعت نمي شد. بعد از آزمايش فشرده،دايملر براي موتورهايي كه با دماي بالا كار مي كنند و تبادل گرمايي با محيط ندارد و احتراق نامنظم در محفظه اي داغ دارند حق ثبت اختراع دريافت كرد. حق ثبت اختراع DRP 28 022 شاهكاري است چون كاملا با اصل چهار مرحله اي اتو (Otto) هماهنگ است. حق ثبت اختراع 28 022 جرقه كشمكش تلخي را در دادگاه ثبت اختراعات زد ، عدم پذيرش حق استفاده رايگان از سيستم احتراق نامنظم در محفظه داغ توسط دايملر باعث گرفتاري شركت دويتز شد. اگرچه دادگاه عاليه بعد از حضوردايملر در دادرسي دادخواست وي را تائيد نمود. در پايان سال 1883، اولين موتور آزمايشي به كار افتاد.اين موتور در كارگاه ريخته گري ناقوس كورتز ريخته گري شد و در كتابهايشان از آن به عنوان يك ” موتور مدل كوچك“ ياد شده است.با استفاده از احتراق در محفظه داغ و استفاده از لوله اگزوزي كه با كنترل شيارهاي منحني درست شده بود، موتور به 600 rpm رسيد و به راحتي از كليه موتورهاي قبلي كه سرعنشان حداكثر به 120 تا 180 rpm محدود بود پيشي گرفت.موتور آزمايشي بعدي به واسطه شكلش به ”ساعت پدربزرگ“‌مشهور است.خروجي اولين مدل سال 1884 يك اسب بخار در 600rpm بود.طراحي آن كه بر وزن سبك و فشردگي محصول متمركز بود اين امكان را براي دايملر و مايباخ فراهم كرد تا اين موتور را روي يك وسيله نقليه موتوري نصب نمايند. يك موتورسيكلت چوبي به عنوان اولين وسيله آزمايش مورد استفاده قرار گرفت.موتور تك سيلندر كه اندازه اش از مدل ساعت پدربزرگ كوچكتر شده بود در زير صندلي راننده نصب شده بود. وي در 29 آگوست 1885 حق ثبت اختراع انحصاري 36 423 را براي اين ”وسيله نقليه با ماشين محرك بنزين يا نفت خام“ دريافت كرد. در بهار 1886 دايملر سفارش ساخت يك وسيله نقليه را ، كه به يك وسيله نقليه آمريكايي مشهور شد، به كارخانه دبليو ويمپ و پسر (W. Wimpff & Sohn ) در اشتوتگارت داد كه در هامبورگ ساخته و در اشتوتگارت مونتاژ شد.اين وسيله نقليه در 28 آگوست تحويل داده شد و به عنوان هديه تولد برا ي همسر دايملر ،مخفيانه به خانه وي منتقل شد.اسناد قديمي نشان مي دهد كه دايملر مبلغ 775 مارك براي اين وسيله نقليه پرداخت كرده بود. موتور كه –همراه با ميله فرمان- طبق دستورالعمل مايباخ در كارخانه مهندسي مكانيك ماشين سازي اسلينگن (Maschinenfabrik Esslingen) درست شده بود 1.5 اسب بخار نيرو توليد مي كرد و طبق الگوي ساعت پدربزرگ ساخته شده بود. قدرت موتور به وسيله تسمه ها منتقل مي شد. اين ”وسيله حمل و نقل موتوري“ دايملر اولين اتومبيل 4چرخه دنيا بود. شركت موتورسازي دايملر (Daimler-Motoren-Gesellschaft ) وسيله حمل و نقل آزمايشي بعدي يك قايق بود.حق ثبت اختراع DRP 39 367 مربوط به ”اتصالي بود كه طراحي شده بود تا ميله پروانه كشتي را با استفاده از ماشين محرك بنزين يا گاز به حركت در آورد“ .در ژوئن 1887 دايملر به كارخانه جديدي در تپه زيلبرگ (Seelberg) نقل مكان كرد.دايملر 23 كارگر را كه با دقت انتخاب شده بودند استخدام كرد و منشي وي كارل لينك (Karl Linck) مسئوليت حسابها و مكاتبات را بر عهده گرفت. نيروي كاري در اين اندازه براي عملياتي صرفاً آزمايشي يقينا بسيار زياد بود و سهم عظيمي از دارايي شخصي دايملر را مصرف مي كرد. به علاوه سودي كه در اين زمان ،اكثرا از تجارت موفق موتور قايق، حاصل مي شد هزينه ها را پوشش نمي‌داد. شرايط اقتصادي سخت دايملر را مجبور به جستجوي شريك كرد.اين امر منجر به آمدن مدير عامل شركت كولن-روتوايلر پالفرفابريك (Köln-Rottweiler Pulverfabrik)، آقاي ماكس دوتنهوفر (Max Duttenhofer) ودوستش ويلهلم لورنتز (Wilhelm Lorenz) شد.در 28 نوامبر 1890 يك شركت سهامي تحت عنوان شركت موتورسازي دايملر (Daimler-Motoren-Gesellschaft) و با هدف ادامه فعاليتهاي انجام شده در زيلبرگ (Seelberg) تشكيل شد.طبق مفاد توافق ائتلاف تجاري، مايباخ به عنوان مهندس ارشد شركت موتورسازي دايملر انتخاب شد.اگرچه مفاد قراداد در حد استعداد مايباخ نبود و همين امر منجر به ترك شركت توسط وي در 11 فوريه 1891 شد. در مركز عدم توافقات بين دوتنهوفر (Duttenhofer) و دايملر موضوعات مرتبط با محصول بود.اولويت دوتنهوفر ساخت موتورهاي ثابت بود در حاليكه هدف دايملر ساخت وسيله نقليه بود.وقتي مشخص شد كه اين بن بست قابل رفع نيست، دايملر به روشهاي حيله گرانه ديگري متوسل شد.توسعه تجاري شركت موتورسازي دايملر در گرو ادامه فعاليت با همكاري مايباخ بود. اين نقشه به دايملر اجازه مي داد تا با يك تير دو هدف بزند چرا كه مجبور شده بود به مايباخ مبلغ نه چندان قابل توجهي بپردازد تا قراردادش فسخ نشود.براي بار دوم خانه مايباخ، اكنون دركونيش اشتراسه 44(Königstrasse 44) در كانشتات (Cannstatt)، به عنوان دفتر طراحي مورد استفاده قرار گرفت. در يكسال و نيم تا سال 1892 كار طراحي در آنجا انجام مي شد. در پاييز 1892 مايباخ از طرف دايملرعمارت باغي را اجاره كرد كه قبلا هتل هرمان (Hermann)‌بود.جايي كه قبلا محل اجتماعات رسمي بود اكنون مكاني براي تحقيقات خودروسازي شده بود.حق ثبت اختراع براي طرحهايي كه در اينجا روي آنها كارمي شد تحت نام مايباخ ثبت مي‌شدند. دايملر صرفا به دنبال جنبه مالي قضيه بود،مايباخ تا وقتي طراحي مطرح بود سلطنت مي كرد.يكي از مهمترين اختراعات مايباخ در اين دوران، موتوري ايده آل و كاربراتور با نازل پاششي است كه با كاربراتور مسطح جايگزين شده است. DMG موفقيت اقتصادي را پس از عزيمت مايباخ به ندرت چشيد. اين اتفاق مهمي بود كه اختراعات دايملر و مايباخ براي اولين بار به صورت تجاري در خارج، در فرانسه، استفاده شد.ازسال 1890 تنها موتورهايي كه دو خودروساز پيشرو پنهارد (Panhard) و لواسور (Levassor) در وسايل نقليه شان نصب مي كردند موتورهاي وي شكل دوسيلندر مايباخ بود كه حق ليسانس آن از دايملر در سال 1889 گرفته شده بود. سالهاي پاياني گوتليب دايملر براي مدتي طولاني ناراحتي قلبي داشت. در زمستان 1892/1893 وي دوباره بيمار شد و براي مداوا در بهار به فلورانس (Florence ) فرستاده شد. در آنجا وي به لينا هارتمن (Lina Hartmann) كه بيوه يك هتلدار در شهر توسكان (Tuscan)‌ بود و قبلا توسط دوستانش در كانشتات(Cannstatt) به وي معرفي شده بود پيوست. همسر اولش اما (Emma) در 28 جولاي 1889 مرده بود و لينا هارتمن كه شخصيت پيچيده اي داشت و 22 سال از وي جوانتر بود چنان اثري روي او گذاشته بود كه تصميم گرفت با وي ازدواج كند. مراسم ازدواج در 8 جولاي 1893 در تالار شوئبيش (Schwäbisch) برگزار شد و آنها براي ماه عسل به شيكاگو رفتند. در آنجا دايملر فرصت يافت تا از نمايشگاه جهاني كه د رآن زمان در آنجا برگزار شد بود بازديد نمايد. بيماري دايملر اثرات زيانباري بر اداره DMG داشت. براي مثال در سال 1893 او پيشنهاد به دست آوردن 102 سهم ديگر كه او را به عنوان سهامدار عمده تضمين مي كرد رد نمود. در واقع اين اتفاق شايد به اين دليل افتاد كه او در خصوص آينده شركت مشكوك بود. تنشهاي رو به افزايش در رابطه بين دايملر از يك سو و لورنتز (Lorenz)‌ و دوتنهوفر (Duttenhofer)‌ از سوي ديگر سرانجام منجر به اين شد كه آنها با درخواست تسويه وام 400.000 ماركي كه شركت موتورسازي دايملر از بانك گرفته بود وي را از فهرست سهامداران خارج كنند . آنها دايملر را تهديد كردند كه اگر اين كار را انجام ندهد ورشكسته خواهد شد و تنها يك راه حل ديگر پيش پاي وي گذاشتند : وي سهام و حق اختراعاتش را در ازاي دريافت مبلغ 66.666 مارك به آنها واگذار نمايد. براي جلوگيري از ورشكستگي ، دايملر با اكراه موافقت نمود. اگرچه خلاص شدن ازدست دايملر براي شركت موفقيتي به همراه نداشت و موفقيت فني، بربادرفته بود و ترازنامه شركت روزبه روز رو به افول مي رفت. مايباخ درسال 1895 پيشنهاد شركت موتورسازي دايملر را رد كرد و گفت بدون دايملر به شركت برنخواهد گشت. دوتنهوفر كه شخصيتي احساساتي در مراودات تجاري نداشت،هرگز با اين امر موافقت نمي كرد تا سلسله اتفاقاتي افتاد كه تغيير را در قلب مديريت شركت موتورسازي دايملر ايجاب كرد. با موتور ايده آل طراحي شده توسط مايباخ موتورهاي دايملر وجهه بين المللي پيدا كردند و گروهي از صنعتگران انگليسي كه اولين آنها فردريك آر سيمس (Frederick R. Simms) بود، به دنبال به دست آوردن حق ليسانس اين مورتور بودند. آنها حاضر بودند در صورتيكه دايملر به شركت برگردد 350.000 مارك بپردازند.هيات نظارت و سرپرستي بايد غرورش را زير پا مي گذاشت و با اين شرط موافقت مي كرد، چراكه آنها به آساني نمي توانستند از آن مقدار پول كه وضعيت مالي مخاطره آميز شركت را روبه راه مي كرد صرفنظر كنند. بازگشت دايملر و مايباخ اقبال را به شركت برگرداند. سهام دايملر در شركت كه 200.000 مارك ارزش داشت به علاوه 100.000 مارك جايزه به وي برگردانده شد.موقعيت وي در مجمع به عنوان يكي از مشاوران خبره و بازرس عمومي بود در حاليكه مايباخ در قرارداد 8 نوامبر 1895 به عنوان مهندس ارشد شركت موتورسازي دايملر منصوب شد.او همچنين سهامي معادل 30.000 مارك طبق قراداد 1882 با دايملر دريافت كرد.براي مايباخ اولويت اصلي رقابتي كردن دوباره شركت موتورسازي دايملر بر پايه پيشرفت فني و محصولات قابل اطمينان بود. پايه اين امر طراحيهايي بود كه در هتل هرمان انجام شده بود.دايملر 4 سال ديگر تا هنگام مرگش در 6 مارچ 1900 در آنجا ماند.